บทที่ 1 หน้ากูเหมือนผีรึไง

มหาลัย

“ปีสามแล้ว เหนื่อยกันหน่อยนะ”

“ค่าา/ครับบ” นักศึกษาตอบรับเสียงยาน เสียงนั้นรวมไปถึง ไอริน ร่างบางสาวแว่นที่ชอบถักผมเปียข้างเดียวเพราะมันสะดวกที่สุด เธอเป็นนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ สาขาภาพยนต์ และตอนนี้ก็อยู่ปีสามแล้ว

ร่างบางทำท่าตั้งใจจดรายระเอียดที่จะต้องเรียนในเทอมนี้ เธอมีผิวขาว และผมยาว เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ภายใต้กรอบแว่นซ่อนใบหน้าของความเป็นลูกครึ่งเอาไว้ แต่ที่เด่นสุดคงจะเป็นจมูกโด่งคมสันที่ได้เชื้อจากฝั่งพ่อที่เป็นคนประเทศอังกฤษ หลังเลิกคลาสไอรินก็เตรียมตัวกลับบ้าน เธอไม่มีเพื่อนเลยตลอดสามปีที่ผ่านมา ทำอะไรด้วยตัวคนเดียวมาตลอด พอมีงานกลุ่มก็ต้องไปอยู่กลุ่มที่มีแต่คนเกเรๆ ไม่มีใครอยากร่วมด้วย แต่ไอรินก็ไม่เคยบ่น เธอทำงานคนเดียวและพาเพื่อนในกลุ่มได้เกรดดีๆ กันทั้งนั้น 

“เราจะทำเรื่องอะไรดีนะ?” เสียงเล็กๆ เปล่งออกมาแผ่วเบา นิ้วชี้ก็จิ้มๆ ที่หัวอย่างใช้ความคิด แต่ทว่า

พลั่ก!

“อ๊ะ!!..” ร่างเล็กๆ ของไอรินลอยระริ้วจากการโดนชนจนหน้าคะมำลงพื้น เข่าทั้งสองข้างทำการรับแรงกระแทกจนปวดแสบปวดร้อนไปหมด ไอรินทำหน้าเหเกด้วยความเจ็บปวดก่อนจะยกเข่าขึ้นมาดูก็พบแผลถลอกและเลือดสีสดที่ค่อยๆ ไหลลงมาตามเรียวขาสวย

“อื้ออ เจ็บจัง” ปากเล็กเบะคว่ำด้วยความเจ็บ ก่อนจะเป่าเพี้ยงๆ เพื่อเอาเศษดินออกจากแผล

“เจ็บมากป่ะวะ!” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอยู่เหนือหัวของเธอ ไอรินเงยหน้าขึ้น พลันสายตาก็เบิกกว้างเมื่อตอนนี้เธอกำลังเจอกับบุคคลที่เธออย่างเลี่ยงมากที่สุด 

ราชา 

ผู้ชายอันตรายที่ใครๆ ก็ไม่อยากยุ่งด้วย!

ไอรินได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายด้วยความกลัว หน้าตาหล่อคมเข้ม ที่คอมีรอยสักรูปมงกุฎ และแขนที่เต็มไปด้วยรอยสัก เจ้าของนิสัยที่ใครมาขวางหูขวางตาไม่เข้าเรื่องก็จะโดนดีในทันที 

และที่สำคัญ!

ตบผู้หญิง! 

ตีเด็ก! 

ต่อยคนแก่! 

เรียกได้ว่าเป็นผู้ชายที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยสุดๆ!

“มะ..ไม่ค่ะ! ไม่เจ็บค่ะ!” ไอรินตอบกลับด้วยท่าทีรนๆ ก้มหน้านิ่งไม่อยากมองหน้าผู้ชายคนดังกล่าว ฟังจากพฤติกรรมที่เคยได้ยินมาก็ทำเธอกลัวสุดๆ

“ไม่เจ็บก็เชี่ยละเลือดไหลเป็นน้ำตกขนาดนี้ ตามึงบอดรึไงวะ!” ไอรินสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายนั่งยองๆ ก้มมาดูแผลที่หัวเข่าพร้อมกับใบหน้าที่ทำหน้าหงุดหงิดใส่เธอ 

“ฮึก..ฮึก” ร่างบางร้องไห้ออกมาทันทีด้วยความกลัว เธอก็แค่คนที่พยายามไม่มีเรื่องราวกับใคร แต่ทำไมวันนี้ถึงได้โชคร้ายมาเจอผู้ชายอันตรายคนนี้กัน นี่ถ้าเขาอารมณ์ไม่ดีอยู่แบบนี้ไม่ใช่ว่าเธอจะต้องโดนเขาตบหรอกเหรอ

ในทางกลับกัน ราชาที่เห็นไอรินร้องไห้ก็ถึงกับไปไม่เป็น เพราะรีบไปส่งงานที่เหลือเวลาส่งแค่10นาทีก็เลยวิ่งไปด้วยดูนาฬิกาข้อมมือไปด้วย จนกระทั่งรู้ว่าตัวเองชนกับเข้ากับอะไรก็ไม่รู้ ตอนแรกเขาก็นึกว่าชนถังขยะเพราะมันดูเบาและไม่เจ็บ แต่มองดีๆ ก็คือคนนี่หว่า 

“เฮ้ออ” ราชาถอนหายพรืดใหญ่ งานก็คงส่งไม่ทันแล้วงั้นก็ช่างแม่งไปเถอะ ตอนนี้เขาทำให้อีกฝ่ายเจ็บก็คงต้องรับผิดชอบ คิดได้แบบนั้นก็รีบช้อนตัวไอรินขึ้นมาอุ้มทันที

“ว้ายย!” ใบหน้าสวยเบิกตาโตด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ตัวของเธอก็ลอยขึ้นสูง แถมตอนนี้ใบหน้าของเขาและเธอยังใกล้กันมากจนเธอได้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้นผ่านแว่นของเธอ

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

“จะพาไปหาหมอ ห้ามดิ้น! ถ้าดิ้นกูโยนมึงทิ้งจริงๆ ด้วย!” เขาเอ่ยเตือนเพราะรู้ว่าผู้หญิงส่วนใหญ่กลัวตัวเอง แต่ทว่าไอรินเพียงแค่รับฟังเงียบๆ เพราะตอนนี้เธอไม่ได้สนใจสิ่งที่ราชาพูดสักนิดแต่กำลังมองใบหน้าหล่อเถื่อนๆ ของเขาด้วยความหลงไหล

ใบหน้าเนียนกริบ คิ้วเข้ม ดวงตาเฉี่ยวคม จมูกโด่ง และริมฝีปากที่ออกคล้ำนิดๆ แต่โดยรวมแล้วผู้ชายคนนี้หน้าตาดีมากทีเดียว แถมสายตาที่หลายคนมักจะบอกว่าน่ากลัว แต่สำหรับเธอตอนนี้มันดูแตกต่างออกไปเล็กน้อย ดูมีความกังวล และเป็นห่วงเธอ หรือจะคิดไปเองนะ?

“ได้ยินที่พูดป่ะเนี่ยแว่น!” ร่างบางสะดุ้งเมื่อมือหนาที่โอบเธออยู่เขย่าเบาๆ ให้เธอรู้สึกตัว ไอรินก้มหน้าหงุดพร้อมพยักหน้ารับ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรก็ตามแต่ยอมๆ ไปก่อนคงดีที่สุด

คลินิก

“พยายามอย่างให้แผลโดนน้ำนะคะ” ไอรินพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอ่อนให้คุณหมอที่มาทำแผลให้เธอ ร่างบางมองแผลที่ถูกปิดด้วยผ้าสีขาวขนาดใหญ่ก็ทำหน้าใจไม่ดีออกมาอย่างชัดเจน

“มันต้องปวดมากแน่เลย..” เสียงเล็กๆ เอ่ยบ่นออกมา แต่นั่นก็ทำให้ราชาที่เดินเข้ามาได้ยินพอดี

“ขอโทษแล้วกัน พอดีกูรีบไปหน่อย” ไอรินเงยหน้ามองร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมกับนั่งลงข้างๆ เธอ หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีเพศตรงข้ามมาใกล้ชิดถึงขนาดนี้ และยังเป็นครั้งแรกที่โดนอุ้มในท่าเจ้าหญิงอีกด้วย

ไอรินสบตากับอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนจะหลบสายตาไปเพราะความรู้สึกแปลกๆ

“หน้าตากูเหมือนผีรึไง?” ราชาถามขึ้นด้วยความหงุดหงิด ก็รู้อยู่หรอกว่าพวกผู้หญิงในมหาลัยกลัวเขา แต่จำเป็นจะต้องกลัวจนถึงกับไม่กล้าสบตากันด้วยรึไง เพราะเป็นแบบนี้ไงเขาถึงได้หงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา ไอพวกที่ตัดสินคนที่รูปลักษณ์ภายนอก

เขาล่ะเกลียดจริงๆ!

“ปะ..ป่าวค่ะ” ไอรินตอบกลับเสียงเบา จะว่ากลัวก็ไม่ใช่ มันแค่รู้สึกไม่ชินแล้วก็เกร็งสุดๆ แค่นั้น ถึงเขาจะเสียงดัง พูดจาไม่ไพเราะ แต่ก็ยังมีความรับผิดชอบพาเธอมาหาหมอละนะ

“บ้านอยู่ไหน จะไปส่ง” ไอรินตาโตทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เธอกุมมือแน่นด้วยความกังวล จากที่ฟังๆ มาพฤติกรรมของเขาคือเป็นพวกอันธพาล ค้ายา ชอบลักขโมย เธอกลัวว่าหากเขารู้บ้านของเธอมันจะไม่ปลอดภัยน่ะสิ ยิ่งอยู่บ้านหลังโตคนเดียวด้วยอีก

“ไม่เป็นไรค่ะ นะ..หนูกลับเองได้” ไอรินตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ราชาเลิกคิ้วมองดูท่าทางของเธอก่อนจะเค้นหัวเราออกมา

“กลัวกูไปปล้นบ้านว่างั้น?”

“คือ..” ร่างสูงส่ายหน้าเอือมก่อนจะลุกขึ้น

“เออ! งั้นก็กลับเองแล้วกัน กูไปละ!” ว่าจบอีกฝ่ายก็เดินออกจากไปทันที ไอรินรู้สึกแย่เล็กน้อยที่ทำนิสัยไม่น่ารักแบบนั้นออกไป เธอปฏิเสธความหวังดีของเขาเพียงเพราะเรื่องที่เคยได้ยินมา และไม่รู้เลยด้วยว่ามันคือเรื่องจริงหรือแค่เรื่องที่พูดต่อๆ กัน

“เฮ้ออ..” ไอรินถอนหายใจอย่างรู้สึกแย่กับตัวเอง เพราะเอาจริงๆ อีกฝ่ายก็ไม่ได้ดูแย่อะไรขนาดนั้น ทั้งพูดขอโทษ พามารักษา แถมยังหวังดีพาไปส่งบ้านอีก

“สรุปแล้วเขาเป็นคนยังไงกันแน่นะ?” ร่างได้แต่นั่งถามตัวเองในขณะที่กำลังนั่งรถกลับบ้าน มันสองจิตสองใจจนน่าหงุดหงิดเพราะไม่รู้ว่าควรจะเชื่อในสิ่งที่เห็นหรือคำพูดที่ได้ยินมา แต่ถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริงทำไมอีกฝ่ายถึงไปปฏิเสธมันล่ะ สุดท้ายก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเชื่อแบบไหน แค่ภาวนาขอให้ไม่ต้องเจอกันอีกก็พอ

สรุปพระเอกเถื่อนไหมเอาดีๆ หน้าตาธงแดงแต่นิสัยธงเขียวอ่ะป่าววว ทายๆ